11 augustus 2014

Onnodige herrie




Ga er maar eens voor zitten. Ogen dicht en even tot rust komen. Dan luister je eens aandachtig naar alles wat er aan geluid hoorbaar is. Kun je je voorstellen wat het geluid veroorzaakt? En kun je je dan ook voorstellen of het geluid noodzakelijk is?

Die sirene in de verte. Okee. Nodig dan wel noodzakelijk.. Spelende kinderen. Okee, Laat ze lekker spelen. Ook al zouden sommige ouders wat meer kunnen corrigeren op het piepende geschreeuw dat sommige veelal jonge dames bezigen. Net zoals het gejengel, gejank en geschreeuw van kinderen in de winkel. Negerende ouders eromheen.

Wat kun je nog meer horen?

Een Harley of ander mannenspeeltje met véél te luide knalpijp geluiden hetgeen blijkbaar is toegestaan vanwege authenticiteit. Er is een max. norm voor (82 dB) maar deze wordt massaal overschreden en het wordt amper gehandhaafd. Zo'n motor is toch weer zo voorbij.

Wat te denken van die opgevoerde snorfietsen? Met opgevoerde jongelui erop? Nuttig? Nodig?

Vervolgens de aanhanger. Vooral op zaterdag goed hoorbaar. Blijkbaar is het rondrijden met een kruiwagen of ladder los in de bak en dan maar over de verkeersdrempels heen stuiteren, algemeen aanvaard. Uh, niet door mij. Maar wat doe ik ertegen?

Hakken. Let er maar eens op in een overdekt winkelcentrum. Er lopen altijd een paar -meestal vrouwelijk- winkelaars *tak tak tak* over de tegels. Hebben ze daar zelf geen last van?

Bladblazers en andere hulpmiddelen voor handelingen die we vroeger gewoon met spierkracht deden en er lichamelijk wel bij voeren.

En een afgeleide:  onkruid verwijderen door de gemeente middels een oversized staalborstel. Niet te veel herrie maar wel allemaal krassen op de stoep. Slordig gezicht.


Hebben jullie nog voorbeelden van onnodige herrie? Of andere onnodigheden?

Reageer gerust!






19 december 2013

AEX lange termijn

Herstel of niet?


Ik vroeg het al eerder af op deze blog. Hier

Met deze grafiek liet ik toen zien dat er gezien de lange termijn en gezien slechts de AEX er niet echt sprake zou zijn van herstel.


De grafiek liep toen tot en met 14 mei 2010

De website met de lange termijngrafiek heeft wat aan het uiterlijk gedaan maar ik heb er toch iets van kunnen maken. Het is nu 15 jaar:


Nog steeds geen herstelgrafiek nietwaar? Of telt die lange termijn niet?

Voor beleggersclubjes wel.

Ze gaan er zomaar vanuit dat groei automatisch is:


In het geel het verleden tot nu toe. In het blauw projecteren ze het verloop gewoon door op een gemiddeld rendement van bijna 7%
Alles mag van mij maar ik kijk liever naar een trendlijn en die komt in 2043 nog lang niet over de duizend punten.

Maar goed. Nu heb ik iets om de komende dertig jaar te volgen.





17 december 2013

Paleo

Wij doen aan "Paleo".



Huh? Wat is dat? Paleo?

Dat is een manier van eten. De oermanier.

In het paleolithicum (of de oude steentijd van het oudgrieks: paleo = oud, lithos = steen) was er nog geen brood en geraffineerde suiker, geen McDo of Lays.

Kijk maar eens op het etiket: zelfs ontbijtspek bevat toegevoegde suiker! (conserveert) we krijgen die suiker dus ongemerkt heel veel binnen. En het is geen voeding!! Dat is een misverstand.
Het lichaam kan uit voedsel zelf genoeg suiker maken om de behoefte (die is klein) te voorzien. De rest wordt omgezet in vet!


Onthoudt: Suiker=koolhydraten=VERGIF


We hadden geen supermarkt ook niet.

Er moest gejaagd worden. Soms kostte dat zelfs meer energie dan het aan voedsel opleverde.


Dat Paleo eten is aangewakkerd door het boek "Broodbuik" van Davis Allen.
En door Mitch van paleo.nl 

Ach, zul je reageren, weer zo'n stelletje eetgoeroes maar verdiep je er maar eens een beetje in.


Lees anders "De voedselzandloper" waarin wordt uitgelegd dat we de balans verkeerd om hebben gelegd: te weinig goede voeding en (veel) te veel gemakkelijk voedsel, waaronder: volkorenbrood!


Het paleopalet 


Nu ben ik een makkelijk eter.

Ik hou van vis, vlees, groenten in alle soorten en maten in de vorm van salades, wokschotels, rauw. Eieren, Noten, mjammie, pure chocolade (>80% cacao), een rood wijntje. Yip, dat mag allemaal. En lekker in de roomboter (wel grasboter) gebakken, olijfolie, kokosolie. Goede vetten!

En eet wat je kunt. Er is geen honger gevoel bij deze wijze van eten.

Sterker nog; je bent eerder verzadigd.


Hoe komt dat dan?


Het lichaam kent grofweg twee signaal functies mbt eten:

(wanneer je het precies wilt weten LEES hier (Engels))

1. Het herkennen van veilig en goed voedsel, door tast, smaak en geur. Zoet, zoutig en vettig. Dat geeft een beloning in de vorm van dopamine (=verslavend)
In een schaarse wereld is dat prima, je blijft zo doorgaan met voedsel zoeken.

2. Het signaal dat je vol zit wanneer je genoeg goede voedingsstoffen binnen hebt.


Here comes the problem:


Er is inmiddels zoveel te koop, te graai dat wel beloont in de vorm van 1. maar doordat er weinig | soms geen echte voedingsstoffen in zitten (suiker|koohydraten is géén voedingsstof!) komt 2. niet en willen we meer want we zijn verslaafd.

Een glas fris (met suiker of suikervervanger) geeft wel de beloning maar er zit verder niks in dus de verzadiging komt niet, sterker nog er komt weer een HONGER signaal. Koekjes, chips, repen, snacks, drankjes alles met toegevoegde suiker.

We jagen niet, we snaaien. En ook nog eens veel te veel

Aannemelijk? Onderzoek zelf verder bij de bronnen die ik je hierboven gaf.


Ik ben inmiddels 12 kg lichter. Heb bakken vol energie (die ik hard nodig heb want het zijn barre tijden in mijn professie) en geen doorlopende honger (want dat verwacht je hè? bij een dieet. Het is geen dieet, het is een manier van eten)

Ik ga rustig aan naar mijn ideale gewicht (80-81 kg)

Neen, ik ben niet tegelijkertijd ook nog eens heel veel gaan bewegen.

(De oermens deed dat ook niet. Een korte sprint achter een dier aan of klauteren in een boom, dat wel maar niet 3 keer per week 2 uur cardio in een zaaltje. Je lichaam denkt dan: oeps, noodsituatie, hamsteren! Dus je komt er zelfs van aan! Je kent die geluiden vast wel.)

Hee, het gras met de hand afharken is ook bewegen! En nuttig. En je hebt geen bladblazer nodig (ben ik sowiezo falikant tegen)


Nu zijn er natuurlijk supermensen die alles eten en niet dik worden.
Het VERGIF heeft ook nog andere effecten en die zijn zeker niet levensduur bevorderend.

Het vergt wel wat GELOOF en VERTROUWEN maar bovenal:

ONDERZOEK het zelf en ben niet bang kritisch te zijn naar de gevestigde (triljarden) voedsel industrie marketing sprookjes.

Ik heb dat ook gedaan. Eigenwijsheid heet dat. Dat is de wijsheid die je zelf verkregen hebt en eigen gemaakt.

Succes!






09 november 2013

Olieprijs verdubbeld

Feit blijft dat de olieprijs is vijf jaar tijd is VERDUBBELD.

In % -en dus 19% per jaar. Dat is pas inflatie.




07 oktober 2013

Oorsmeer - Cerumen oplossing

Beetje gênant is het wel maar stiekum hebben velen van ons er last van. Zo ook ik. Jaren lang, denk aan dertig jaar, ging ik tweemaal per jaar naar de huisarts om de zaak te laten uitspuiten. Ondertussen liep ik dan al een paar weken half-doof, zoals mijn omgeving dat noemde, rond.

De huisarts keek even, pakte de spuit en spoot mijn oren iedere keer weer netjes uit.

Best wel moeiteloos want ik heb zogenaamde "natte" oorsmeer, gewoon omdat bij het douchen er toch makkelijk water in mijn oor komt en blijft.

Is de oorsmeer wat droger, dan is het verwijderen lastiger en vraagt de doktersassistente steevast om een paar dagen voorafgaand aan het doktersbezoek de oren te druppelen met slaolie. Je loopt dan echt een paar dagen doof rond en je oren lekken de hele tijd een beetje lichaamswarme olie zodat je een vette kop denkt te hebben (is ook zo), niet handig en je krijgt het gevoel van "dat moet toch anders kunnen".

Een paar jaar geleden ben ik op internet gaan zoeken en lezen en heb ik een product gevonden (nee, geen aandelen) wat -voor mij althans- heel goed werkt én ik kan het gebruiken wanneer het mij uitkomt, dus ook op vakantie.

Wat is het?


Wax-Away. Een paar (twee) druppeltjes in het oor, minuutje inweken en met het blauwe spuitje uitspuiten. Onschuldig maar effectief straaltje. Met een beetje oefenen weet je precies hoe je het meest effectief je oorsmeer verwijdert. Het kost dan nog maar een paar minuutjes tijdens het douchen of in bad. En het is niet elke keer nodig. Ik doe het alleen wanneer ik denk dat er weer wat te veel zit. In de praktijk 1 keer per maand. 

En ik hoef al die jaren niet meer -daarvoor- naar de huisarts. 

Oorsmeer is een eigenschap, geen afwijking of ziekte, Het geneest niet. Het hoort bij je net als nagels knippen. Dus...ruim het af en toe op en blij!

Inmiddels al in Nederland verkrijgbaar: Hier bijvoorbeeld. Ongeveer een tientje (doe ik twee jaar mee).

en...gebruik het NIET wanneer je ook oorpijn hebt. Dan is er meer aan de hand /oor  ;-)

23 september 2013

Eerst denken, dan doen.

Als lijfspreuk heeft dit twee kanten.

KANT 1

De eerste is -voor mijzelf althans- helder en vooral ingegeven door ervaring. Bij het initiëren van projecten wordt veelal de volgende werkwijze gehanteerd:

1. Heel erg lang debatteren over de noodzaak en het budget dat ervoor beschikbaar moet komen. Zeker in politieke omgevingen ook nog eens een langdurig proces (soms wel 10 jaar). Iedereen moet er iets over kunnen vinden. Ik reken dit niet tot de denk periode want het uitsluitende over het wel of niet door laten gaan van "het Project" (P) ;

2. Wanneer het budget is goedgekeurd wordt door dezelfde beslisorganisatie urgentie gekoppeld aan de uitvoering, de realisatie van het traject. Onder aanvoering van een club die deze uitvoering mag begeleiden (lees: geld, €€€, projectmanagement) start dan ook een ontwerpproces;

3. Dat ontwerpproces heeft de balans als volgt:  ontwerpen-uitvoeren/realiseren  ongeveer 1 op 1;

4. Het deel ontwerpen bestaat uit : programma (W) en uitwerken: ongeveer 1 op 10  tot 1 op 20  (!)

5. Het programma (WAT gaan we eigenlijk bouwen) staat dus qua tijd onder druk: 1/20ste to 1/40ste deel van de totale beschikbare tijd voor de realisatie.

6. Wanneer we kijken naar de gebruiksduur van het project is het met de programmavorming wel ERG karig gesteld;

7. Stel de gebruiksduur op het 40 tot honderdvoudige van de projectduur (volgt u het nog?: zie illustratie)

8. Dan is de verhouding Denken en Gebruiken tussen (1/40 x 1/2 x 1/10)=1/800=0,125% en (1/100 x 1/2 x 1/20)=1/4000=0,025%;

9. Bij een gebruiksduur van 40 jaar heb je 18,25 dagen om na te denken (=438 uren) maar zoveel tijd wordt er nooit aan besteed;

10. Schokkend? Het is de waarheid.

illustratie:


KANT 2

Als perfectionist zijnde (in mijn hoofd althans) heeft dat denken een lastig effect. Er wordt veel te veel en veel te lang nagedacht voordat er ook iets wordt ondernomen.
Een eigenschap van techneuten blijkbaar.

Een ondernemende techneut hoort dan ook steevast zeggen: "kom van de pot en ga aan de slag met je idee of ontwerp!"

En dat is waar maar niet eenvoudig.

Een goed houvast biedt de Pareto analyse: met 20% inspanning bereik je 80% resultaat. Ergo: de resterende 20% (=de perfectie) kost zoveel tijd en energie dat je de marktintroductie nooit meer zult gaat halen wanneer je dat nastreeft.


Makkelijker gezegd dan gedaan overigens, denken is vaak leuk. Hè?



05 juni 2013

Internetondernemer

En dan ben je opeens internet ondernemer.

Wat is dat? Internetondernemer? De definities sluiten nog niet allemaal aan maar voor mij betekent het dat inkomsten worden behaald middels een internet dienst. En dat is iets anders dan bijvoorbeeld een webshop waarin fysiek producten worden getoond, gekozen, gekocht, betaald en verzonden. Iets heel anders.

En ook iets heel anders dan het beluisteren of bekijken van content (muziek of video) of het spelen van games.

Ook iets heel anders dan on-line tekstverwerken of boekhouden.

Nee, anders.

Je gaat naar een website en je betaald voor het zien van je eigen gegevens op een zodanige manier dat je daar tevreden mee bent. Bijvoorbeeld het verloop van je gewichtstoename of afname en de dieet en bewegingsadviezen die je daarbij krijgt. Je eigen gegevens worden dus voorzien van adviezen (kennis) en daarmee worden ze waardevoller. Individueel om deze kennis vragen zou veel te duur worden. Denk aan forse uurtarieven. Reiskosten of kosten voor workshops en seminars waar je naartoe moet. Als dat ver weg is of je gewenste adviseur woont erg ver weg dan is het zelfs onmogelijk.

Maar wanneer die adviseur zijn of haar kennis via internet beschikbaar stelt én dit doet op een manier dat het voor velen bereikbaar wordt, kan de internetdienst een prima alternatief zijn voor advies aan huis of bedrijf.

Al dat driftig op en neer gereis van "vertegenwoordigers" is toch echt niet meer van deze tijd.

De ondernemer achter de dienst draagt zorg voor een veilig systeem voor lidmaatschap, voor de uiterlijke verschijning van de website, voor de degelijkheid van de databasestructuur, voor een goede betalingsafhandeling. Maar vooral is de ondernemer bezig om de kennis achter de dienst steeds up-to-date te houden. Geen boeken die al achterlopen wanneer ze gedrukt in de winkel liggen, geen adviseur aan huis die z'n opleiding verwaarloost heeft of blijft vasthouden aan oude, achterhaalde methodes want het gaat zo lekker. Geen zoektocht op het internet waarbij je niet weet of de gevonden informatie juist is. Wie weet dat tegenwoordig nog wel?

Juist, de internet deskundige ondernemer.

Goed voorbeeld is bellen.com van Ben Woldring. En dat is al jaren geleden!

Voor de gewone internet ondernemer zijn de kansen nu daar.

Voor de omgeving van de internet ondernemer blijft het wel raar. Die mensen werken 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Zitten veel in het buitenland, zijn ongrijpbaar (jn het kader van 9 tot 5 dan toch). Daar moet je wel aan wennen. En zeker niet proberen toch normaal te lijken.

We leven in een transitieperiode, niets wordt meer zoals het was.

24 februari 2013

Morbide Digitale Obese #MDO

Een beetje gek?

2013

Een beetje erbij horen "tegenswoordigs" heeft nogal wat om het lijf. Wanneer je over de digitale wereld spreekt dan toch. Laatst heb ik eens een opsomming gemaakt wat mijn “erbij horen” eigenlijk omvat. Nu moet ik zeggen dat ik ook het een en ander nodig heb voor mijn professionele bezigheden maar daar staat tegenover dat ik absoluut geen spelletjes speel. Niet online niet offline, dat laatste met hoge uitzondering in de Kerstperiode.

Digitale post

Mail, e-mail, un meeltje, stuur maar ff digitaal, “ja, nu komt ie binnen”, …
Het begon met Outlook maar dat werd al heel snel Thunderbird en daarna nog sneller gmail. Beetje lastig uit te spreken in het Nederlands.  jantje@zjiemeelpuntkom.
Iets met hotmail heb ik niet gedaan, behalve natuurlijk om een  Messenger/MSN (zoooo 2012) account te kunnen krijgen, dat was in de begintijd alleen aan hotmail adressen gekoppeld. Dat hotmail adres gebruik ik nu voor de vagere sites waar je soms een emailadres voor moet opgeven ter controle.
Inmiddels twee email omgevingen. Een zakelijke en een privé, alhoewel dat goed door elkaar loopt. Zakelijk middels Google Apps for Your Domain en dat geeft weer meer mogelijkheden:

Agenda

Ja, natuurlijk digitaal. Wie mij kent weet dat ik graag met een mooie pen in een mooi Moleskine boekje schrijf maar een agenda is handig om te delen wanneer je wel en niet beschikbaar bent. De functionaliteit van zo’n Google agenda oplossing op het web (alles op het web) is inmiddels wel erg uitgebreid.

08 februari 2013

Wekkerradio

In de eerste jaren van mijn verkering, ruim dertig jaar geleden, kreeg ik van mijn vriendinnetje, die later mijn grote liefde werd en eigenlijk toen al was, een wekkerradio. Een flip-clock wekkerradio welteverstaan.



Zo herinner me ik deze want het exemplaar is na 20 jaar verdwenen. Stom, want nu is het retro spul. Hij kon alleen vooruit dus wanneer de klok een beetje voor liep (kan ik niet tegen) dan moest je met een draaiknop (links) dus 24 uur vooruit flippen. Het instellen van de wektijd was ongeveer precies. Snap je. Je kon rekenen op tien minuten afwijking, hetgeen me wel wat eerste uurtjes op de HTS heeft "gekost". Nog lange tijd nadat we waren getrouwd heeft het ding dienst gedaan. Het motortje ging echter steeds meer herrie maken en dan moest je er af en toe een klap op geven.

Leuke herinnering aan dus. Maar het leukste aan deze herinnering was het moment waarop ik de radio kreeg voor mijn verjaardag. Mijn moeder reageerde met zoiets als: "Dat is toch een veel te duur cadeau!". Wij zaten er thuis warmpjes bij zonder overdreven dingen maar toch die reactie. Dat gaf mij een geweldig gevoel: Ik had een vriendin die mijn moeder trotseerde!

Dat is altijd zo gebleven.

Nu heb ik alweer heel lang, ik weet niet eens exact hoe lang, een "nieuwe" wekkerradio. Een Aristona. Ja, van weleer.



En alhoewel je nu smartphones en iDocks, of wat dies meer zij,




en zelfs nieuwerwetse retro flipklokken kunt aanschaffen,





gaat ook deze inmiddels rammelende Aristona , de ik natuurlijk wederom van mijn liefje had gekregen, niet van mijn bedkant verdwijnen. Als ie afgaat denk ik wel nog vaak aan mijn moeder.




07 februari 2013

Aanvechten? Pa mag betalen. Opvoeder!

Brabant: 13-jarige gooit blikje op straat in Oisterwijk, vader vecht boete aan en laat zoon auto's wassen http://m.omroepbrabant.nl/App.aspx?id=1268214

25 januari 2013

De 8 van Eindhoven, happy end?

Het gaat een begrip worden: “De 8 van Eindhoven”. De namen van die 8 zijn nu wel bekend. Ze zijn ook allemaal “opgepakt” dat wil zeggen in beeld van justitie en nu kan dus het spel beginnen. Downgrading noemt men dat al. Dat wil dus zeggen dat advocaten beginnen te argumenteren dat door deze publieke schandpaal al een vorm van eigen rechter spelen heeft plaatsgevonden en dat daarmee schade is toegebracht aan de heertjes.

Nou en? Zul je denken. Eigen schuld dikke bult.

En daar wordt het lastig. Hoeveel kans krijgt zo’n jongen nu nog? Ook wanneer deze jongens een flinke straf krijgen waarvan iedereen zegt: nou, precies goed, zelfs dan kunnen ze na het uitzitten van deze straf niet meer gemakkelijk terug in het gewone leven. Resocialiseren heet dat.

Nou en? Zul je denken. Eigen schuld dikke bult.

Maar zo zit ons beschaafde rechtssysteem waar we zelf voor gekozen hebben, nee, voor gevochten hebben om dit in alle vrijheid te mogen doen, niet in elkaar.
Strafbare feiten, met name geweldsdelicten, worden afgedaan met een straf (je mag discussiëren over de hoogte ervan en dat gebeurd ook) en daarna ben je weer schoon. Weliswaar met een strafblad maar je kunt weer een herstart maken.

Natuurlijk denk je nu: Na de hogeschool bajes gaan ze toch direct weer de fout in, maar dat doet niets af aan het principe. Straf, uitzitten, over tot de orde van de dag. Zo werkte het ook bij je opvoeding: Koekje gepakt zonder te vragen, foei! (oei, mamma is boos) en daarna weer lief doen. Werkte prima bij het verkennen van grenzen.

Zo’n 17 jarig puberbrein, om Brent L. maar als voorbeeld te nemen, werkt nog niet helemaal goed zegt men. Okee, zit nog in de opvoeding dus. En dus na de straf weer een schone lei.

Redelijk ergens.

Tenzij er iets psychisch mis is, dan volgt TBS (vóór 1988 heette dat TBR) maar dat is hier niet aan de orde wat mij betreft.

Die schone lei wordt moeilijk. Deze gastjes staan genoteerd. Zie ook mijn vorig blogbericht. En het internet is goed van memorie. En dat is niet meer terug te draaien.

Maar het was wel verrèkes effectief om ze zo op te sporen en binnen 24 uur achter de tralies te krijgen, dat lucht op bij de mensen.

Denk nu eens tien jaar verder. Brent L. is dan nog steeds een jonge vent van 27. Op zoek naar werk.
“Bende gij nie dieë Brent van de 8 van Eindhoven?” Ja, maar ik heb mijn straf van 3 jaar uitgezeten (gaat niet gebeuren trouwens maar ja) “Ga eens even ergens anders solliciteren”.

En nog tien jaar verder. Brent en zijn companen zijn tegen de veertig. Ik wed dat ze er dan nog niet eens van af zijn. Waarschijnlijk zijn er dan nog af en toe TV programma’s, tweede schermen, documentaires en andere media artikelen waarin de 8 van Eindhoven worden aangehaald.

Dus die gastjes kijken tegen minstens 20 jaar ellende aan. Als ze niet het verkeerde pad op gaan want daar is tenminste nog goed geld te verdienen en vinden ze een goed kopschoppertje wel handig om erbij te hebben.
“..en ze moeten natuurlijk goed begeleid worden daarna” zei een Turnhoutse vrouw desgevraagd op straat tegen een verslaggever. Inderdaad.

Wat mij betreft beginnen die 8 van Eindhoven een rapgroep. Een groep die continu rapt over hun misstappen, hun fouten en beperkingen, hun verdiende straf, hun schaamte naar het slachtoffer en zo voort. Zo vaak dat ze er razend populair van worden en iedereen uiteindelijk zegt:
Nu is het wel duidelijk, jullie schandpaal periode zit er wel op. Rap maar eens iets anders want dat, dat kunnen jullie goed!

23 januari 2013

Doping en levende boksbal exposure

Het is grote opruiming middels bekentenissen in sportland. Kom er maar voor uit nu. Met een opvallende rol en creatief gedrag van onze o zo populaire Rabobank. Eerst staan ze samen met alle andere betrokkenen in de poep te spelen met de grootste lol, dan ruiken ze onraad en stappen ze uit de speeltuin, wassen en schone kleren aan en nu roepen ze vanaf een afstand: “Dit is ontluisterend en schokkend”.

Kom nou toch zeg! Schijnheilig noemen ze dat hier in Brabant. Maar ja, de bankensector kan niet zo veel hebben dus imago is alles. De zaak eens goed opzuiveren is wat mij betreft veel effectiever voor een goed imago, het was immers toch allemaal een geldzaak. Winnen is exposure. En exposure is geld. Geef dat nou eens toe!

Eerlijk zijn levert een goed imago op, echt!. Probeer het maar eens.

Verderop piepen de advocaatjes van nu al zielige, first-offenders, altijd goed opgelet snotjongens over de exposure via facebook waarmee ze waarschijnlijk ook nog gaan wegkomen. Suf.

Toch gaat dit een wat langer staartje krijgen. Bij mij gaan ze in het boekje “lijstje nooit aan te nemen sollicitanten”, reken maar van yes. En ik heb al meer geluiden gehoord van lijstjes: kroegen, sportclubs, vriendenclubs, vakantiehuisjes (die voor vriendenclubs toch al moeilijk toegankelijk zijn).

Een sociale zwarte lijst is verder toch niet verboden? Persona non grata of in meervoud: Personae non gratae. Je hoeft zo’n lijstje niet te publiceren want dan hep joe een probleem natuurlijk. Maar je mag voor jezelf wel zo’n lijstje hebben hoor. En je mag elkaar bellen, toch?

Hoe was je naam ook weer? Wacht, even kijken in mijn boekje. Nee, loop maar door, ik hoef geen drankje van je.

Dus ik hoop op een eerlijk verhaal van die -nu zeker- losers. Nu eens zonder omstandig uitleggen van hoe het allemaal toch zo heeft kunnen lopen. Daar had het slachtoffer namelijk ook geen tijd voor toen zijn hoofd boksbal voor de schenen van Brent Leysen werd.

Wil je exposure dan krijg je het. Vandaag van mij.

En als Brent dit persoonlijk en met een eerlijk verhaal aan mij vraagt maak ik van Leysen met tegenzin L. (Van Lantaarnpaal of..)

01 januari 2013

Weg met de boze geesten in 2013


Hoppa! Weer een nieuw jaar. En direct aan alles en iedereen de beste wensen. Maar wat zijn dat eigenlijk? Want niet iedereen zal het even goed gaan. Maar dan ligt het niet aan hen die eerst nog de allerbeste wensen hebben gedaan. Laten we dat dus vooral allemaal aan iedereen doen. Een soort boze geesten afzweren ritueel.

Dat zal het zijn.

Weg met de boze geesten voor iedereen in 2013 en verder!


31 december 2012

De effecten van overbevolking



Bij een bepaalde hoeveelheid leefgebied per individu gaat alles prima. Ik ga niet bepalen hoeveel want dat zou te wetenschappelijk worden en je weet dat ik niet vanuit enige wetenschap schrijf ten hoogste uit naïviteit.



Tenslotte is de hoeveel ruimte per individu situatie afhankelijk. Op een feestje accepteer je wat minder:  zo’n beetje net tot aan je eigen cirkel van veilig voelen. Probeer maar eens uit. Ik herinner me een oud vriendje die daar altijd eerst instapte alvorens mij te vertellen wat ik waarover moest vinden. Gek hè? Zijn mening nam ik nooit over, hoe plausibel ook.

Op vakantie accepteren we tijdelijk ook andere grenzen zoals een postzegel op een populaire camping zodat je je bewust wordt van de intieme perikelen van de buren en vise versa. Of in een propvol -dus populair dus goed*- restaurant waar we rug aan rug met een copuleuze madam kunnen zitten alsof het niet uitmaakt dat je het servet er niet meer tussen kunt krijgen.

Op de snelweg weer een andere vorm van overbevolkingperikelen. Wanneer het een beetje druk wordt maakt het sommigen niet uit om op één meter afstand van je achterbumper door te blijven rijden terwijl ik me bijvoorbeeld bijzonder erger aan hen die in de veilige ruimte tussen mij en mijn voorganger een lekker plekje zien om te gaan rijden. Dan borrelt er iets chemisch in de hersenpan op.

Maar wanneer je de broodnodige afstand niet meer kunt nemen is het erger. Tussen vertrekkende fans na een voetbal wedstrijd. In de uitverkoop (de grootste winstpakker van het MKB maar dat leg ik nog wel eens uit). Op de middelste stoel van drie in de wachtkamer van de specialist voor de wat intiemere probleempjes. Tussen twee Tena-ladies fantaseer ik dan.  In je eigen tuin waar je, hoe hoog de heg ook is, altijd het gevoel hebt bekeken te worden. In je eigen familie waar, hoe groot de afstand ook is of wordt, er altijd wel één in je nek hijgt en iets van je wilt. De cyberwereld maakt afstanden irreëel, waardoor eenieder zich aan je op mag dringen waarna je de cirkel noodgedwongen weer moet beperken (openbaar, vrienden van vrienden, alleen vrienden, alleen jij) of betreffende persoon moet blokkeren. Blokkeren? In de cyberwereld dan toch, hij of zij kan zomaar aan de voordeur staan of in de stad of kroeg opduiken.

Overbevolking heeft ook als eigenschap dat de hoeveelheid rommel per vierkante of kubieke eenheid toeneemt. Voor bepaalde zaken zie je dat gewoon en voor andere zaken sluipt het erin.


De zichtbare zaken zijn de weggegooide fris of bierblikjes in het plantsoen die zichtbaar worden wanneer de bladeren vallen bijvoorbeeld  maar de onzichtbaar blijvende zaken zijn de kwaliteit van onze ingeademde lucht. Fijnstof, gassen en dampen afkomstig van bijvoorbeeld lijmen. Een nieuwe auto ruikt toch altijd zo lekker? Nou eigenlijk puur gif dus. Maar wanneer je het niet ruikt is het dan niet gevaarlijk? Ik weet dat niet maar ik weet wel dat bij meer mensen per eenheid er ook meer van dit soort zaken gaan spelen in lucht en water, in hoofd en hart.

Is er een oplossing? Op het eerste gezicht zou je zeggen: ga dan maar in minder bevolkte gebieden wonen. Voor die eenling is dat wel te doen maar die gebieden zijn niet voor niets minder bevolkt. Je moet er ook kunnen leven. Boodschappen doen kan niet virtueel. Ja, het bestellen wel maar de spullen moeten naar je toe. En jij moet naar je werk op een halve dag reizen afstand.

Dus niet zo gemakkelijk die oplossing. Ook de gebieden met wel veel potentie zijn al aan het vol raken dus daarheen verhuizen is uitstel van executie. En wat te denken van de Dubai achtige oplossingen?
Stedenbouwers denken daarbij eerder verticaal dan horizontaal. Verticaal is er , nog bijna, onbeperkt ruimte.


Maar is dat wel op te brengen? Juist in de dichtstbevolkte gebieden neemt de groei -van de toekomstige geld generatoren cq. belastingbetalers- af waardoor investeerders wel twee keer nadenken alvorens in zo’n verticale stad te gaan.
Stevenen we dan op een soort biologische oplossing af? Zoals meelwormen elkaar gaan verorberen wanneer het meel in het bakje op is, verpoppen maar niet weg kunnen vliegen, dus einde oefening?  Wij doen dat ontwikkeld en noemen het defensie. Het eindresultaat is hetzelfde.

Maar nog niet in 2013 hoor.

Je bent een doemdenker. De mens heeft altijd oplossingen gevonden. Toch?

De beste wensen voor nu!

* cynisch

25 december 2012

Oefening baart inzicht



Daar zitten we dan met z’n allen. Het huis versierd, van ’n klein kaarsje tot volledig opgedirkte huizen en straten. We eten allemaal tenminste één keer zo gezamenlijk mogelijk een maaltijd. Uitbundig, arm of rijk. Alleenstaand. Werkeloos. Of volledig middenin het leven met gezin, familie en collega’s. In arme of rijke landen. Allemaal streven we naar dat kerstmoment. Toegegeven, er zullen echt wel uitzonderingen zijn maar minder als gedacht. Veel uitzonderingen zijn gewoon mopperpotten die eigenlijk anders zouden willen.
Goed, met kerstmis allemaal in het gelid dus. Een beetje teveel soms in het gelid van de commercie maar daar ga ik het nu niet over hebben, het is tenslotte kerstmis.

(En wanneer jullie willen betalen voor een goed gevoel moeten jullie dat zelf weten maar elke dag van het jaar ga je dit niveau niet volhouden hè?)

Het gaat dus niet om het gelid maar om het woord allemaal en het woord samen.
Want waar en hoe zit het individu eigenlijk verstopt deze dagen? Waar ben je? Doe je ogen eens dicht en stel je het volgende eens voor…..uh, doe ze maar in gedachten dicht anders leest het zo lastig. Je kunt het straks nog een keer voor de spiegel oefenen, dat is namelijk ook zinloos met je ogen dicht.

Het kan overal. Ogen dicht. Wie ben je? En dan even geen antwoord als: “Ik ben, Jan, 43 jaar oud, getrouwd, twee kinderen een eigen huis, auto, werk, leuke hobby’s… bla bla” Nee, wie bén je?
Ben je een vriend of vriendin? Bén je wel vader? Ben je goed voor jezelf. Eerlijk naar jezelf?
Want dat is namelijk raar (en mooi). Je kunt jezelf iets afvragen. Dat zou een fantastische dialoog kunnen opleveren. Maar meestal is het stil. Ssssst, niks vragen. Het antwoord zou me niet bevallen.
Dus vragen we ons niets af. Het leven vraagt al genoeg van ons. Ik hoef nu geen voorbeeld te geven van een ben vraag, want je weet allang welke vraag je niet aan jezelf stelt. Je bent bang voor het antwoord en de consequenties die het zou hebben wanneer je er iets aan zou doen.
Maar dat zijn vaak - zeg maar - aardse consequenties.

Je kunt deze oefening gewoon voor jezelf blijven houden, dat geeft niks.
Ik ben niet ….  wat als ik het wel zou zijn?
En vul nu niet op de stippellijn het woord “gelukkig” in. Dat is een veel te groot en niet te bevatten begrip en… je wordt er niet op afgerekend .
“Ik heb Jan ontslagen omdat hij niet gelukkig is”  Onzin.
“Ik heb Jan ontslagen omdat ik niet gelukkig met Jan ben”  
Precies, een aardse oplossing voor het probleem van de baas.

Je kunt dat dus mooi bij jezelf houden. Er iets niets of niemand buiten jou die je gelukkig kan maken. Een tijdje voor de gek houden, dat wel. Zelfs jezelf.

Terug naar de oefening. Bijvoorbeeld ik ben niet blij met …… (de relatie met mijn broer, de pijn in mijn been, mijn onrust, …)
Draai dit eens om en voel de energie die het zou geven wanneer het wel goed zou zijn. Hé, de pijn in mijn been is weg! Daar word ik blij van! Geef het even tijd, soms zit het wat diep.
Voel die energie. En parkeer dit gevoel. dat kun je namelijk heel goed. Net zoals je het gevoel van je eerste kus, diploma, succes, gewonnen wedstrijd enzo, nog heel goed “weet”. Je herinnert je dat gevoel. Energie of zo. Probeer het maar niet te bevatten. Het is niet nodig. Het werkt.
Wanneer je in deze oefening het gevoel oefent, kun je daarmee de pijn bestrijden, het verdriet verminderen, rustiger worden. Niet om poppenkast te spelen maar daardoor ga je beter zien, met je ogen dicht. Je bent niet verdoofd door de pijn, het verdriet, kwaadheid wellicht en daardoor kun je helder zien.
En dat geeft ruimte en voeding aan beweging die ingezet wordt. 
Waarheen? Ach, als we alles van te voren wisten. Maar vastzitten is zeker niet goed. Bewegen wel. Ook het bewegen van de geest.
Je moet er wel de tijd voor nemen, voor deze oefening. En het is eigenlijk geen oefening. Je kunt het al maar je bent het vergeten.

Ogen weer open dan maar en hop…het kerstdiner in!