Bij een bepaalde hoeveelheid leefgebied per individu gaat alles prima. Ik ga niet bepalen hoeveel want dat zou te wetenschappelijk worden en je weet dat ik niet vanuit enige wetenschap schrijf ten hoogste uit naïviteit. Tenslotte is de hoeveel ruimte per individu situatie afhankelijk. Op een feestje accepteer je wat minder: zo’n beetje net tot aan je eigen cirkel van veilig voelen. Probeer maar eens uit. Ik herinner me een oud vriendje die daar altijd eerst instapte alvorens mij te vertellen wat ik waarover moest vinden. Gek hè? Zijn mening nam ik nooit over, hoe plausibel ook. Op vakantie accepteren we tijdelijk ook andere grenzen zoals een postzegel op een populaire camping zodat je je bewust wordt van de intieme perikelen van de buren en vise versa. Of in een propvol -dus populair dus goed*- restaurant waar we rug aan rug met een copuleuze madam kunnen zitten alsof het niet uitmaakt dat je het servet er niet meer tussen kunt krijgen. Op de snelweg weer een...
over/about... music, photografy, konica minolta, sony alpha, telecaster, gitaar, wonen, dichten, leven, vakantie, reizen, fietsen (MTB) since april 2006 ©voorbehouden