--:::TeleC@ster:::--

Bij een bepaalde hoeveelheid leefgebied per individu gaat alles prima. Ik ga niet bepalen hoeveel want dat zou te wetenschappelijk worden en je weet dat ik niet vanuit enige wetenschap schrijf ten hoogste uit naïviteit. Tenslotte is de hoeveel ruimte per individu situatie afhankelijk. Op een feestje accepteer je wat minder:  zo’n beetje net tot aan je eigen cirkel van veilig voelen. Probeer maar eens uit. Ik herinner me een oud vriendje die daar altijd eerst instapte alvorens mij te vertellen wat ik waarover moest vinden. Gek hè? Zijn mening nam ik nooit over, hoe plausibel ook. Op vakantie accepteren we tijdelijk ook andere grenzen zoals een postzegel op een populaire camping zodat je je bewust wordt van de intieme perikelen van de buren en vise versa. Of in een propvol -dus populair dus goed*- restaurant waar we rug aan rug met een copuleuze madam kunnen zitten alsof het niet uitmaakt dat je het servet er niet meer tussen kunt krijgen. Op de snelweg weer een...

Daar zitten we dan met z’n allen. Het huis versierd, van ’n klein kaarsje tot volledig opgedirkte huizen en straten. We eten allemaal tenminste één keer zo gezamenlijk mogelijk een maaltijd. Uitbundig, arm of rijk. Alleenstaand. Werkeloos. Of volledig middenin het leven met gezin, familie en collega’s. In arme of rijke landen. Allemaal streven we naar dat kerstmoment. Toegegeven, er zullen echt wel uitzonderingen zijn maar minder als gedacht. Veel uitzonderingen zijn gewoon mopperpotten die eigenlijk anders zouden willen. Goed, met kerstmis allemaal in het gelid dus. Een beetje teveel soms in het gelid van de commercie maar daar ga ik het nu niet over hebben, het is tenslotte kerstmis. (En wanneer jullie willen betalen voor een goed gevoel moeten jullie dat zelf weten maar elke dag van het jaar ga je dit niveau niet volhouden hè?) Het gaat dus niet om het gelid maar om het woord allemaal en het woord samen. Want waar en hoe zit het individu eigenlijk verstopt deze dage...

Met een vulpen schrijf ik het liefst. Maar daarmee is het schrijfsel nog niet digitaal. Dus moet ik weer overtypen wat minder creatief is. Ach, het is toch 20% creativiteit en 80% arbeid, (Of inspiratie/transpiratie) dus het werk moet worden gedaan. Daarom is het digitaal tekenen een leuke tussen vorm. Het resultaat kan direct gepubliceerd worden. Schrijven met een Parken Pen blijft het leukst, trouwens.

I love writing in those lovely high quality booklets and books, but made this sketch not on paper but on my HTC Flyer Tablet (yes, that old one) using Autodesk Sketch Pro for Tablets. Now it's easy to illustrate articles. See you later!