09 april 2008

De verantwoordelijkheid van een compromis

Vaak is een besluit tussen twee partijen een gevolg van het bereiken van een compromis in het debat. Niet in alle gevallen is de compromis situatie een 100% oplossing maar het is in ieder geval een tijdwinner.

Een kunstenaar heeft niks met een compromis, die gaat voor zijn eigen originele idee en voert dit zonder compromis uit al kan het zijn dat er tijdens de uitvoering door praktische inzichten iets aan het idee wordt geschaafd waardoor in de kunstenaar zelf een voor anderen onmerkbaar compromis is ontstaan. Soit.

Wat is de waarde van een compromis? In de media wordt vaak gesproken van een slecht of goed compromis en daar zit iets niet helemaal lekker.

Het compromis is tussen de twee of meer betrokken partijen bereikt en daarmee altijd "goed". Niet voor wat betreft het onderwerp -daar kan iedere buitenstaander nog steeds een eigen mening over hebben- maar wat het uitdrukt: het bereiken van een eindpunt in de discussie. In dat eindpunt zitten alle aderlatingen van partijen verpakt en dienen dus niet meer afzonderlijk te worden uitgevent; er is tenslotte een compromis.

Het bereiken van een compromis is in dit betoog dus een positief iets en dient ook zo te worden beschouwd.
Er gaan dan echter krachten werken die als volgt redeneren: twee partijen hebben beide 70% hun doel bereikt; het compromis is dus 0,70 maal 0,70 = 0,49 =49% goed en dat is een slechte score, of redenaties van die trend.

Een plan 100% uitgevoerd op basis van een compromis is 100% goed!

Maar omdat het een compromis betreft "mag" er steeds over worden doorgezeurd. En dat brengt partijen weer in de verleiding om het compromis open te breken. Juist dat is fnuikend voor de situatie. Door voortschrijdend inzicht kan het inderdaad zijn dat er een ander licht schijnt op het compomis maar dat wordt op deze manier onwerkbaar.

Een compromis is in mijn ogen meer een vonnis. Onherroepelijk tenzij er op een hoger level gronden te vinden zijn voor herziening. In de politiek zijn die levels er altijd wat maakt dat wij dit kwalitatief slechte beeld hebben bij het begrip compromis.

Als je terugkijkt op een goed leven zul je zien dat dit goede leven slechts mogelijk was op basis van vele compromissen ontstaan uit ambities, wensen, gebeurtenissen, mogelijkheden en onmogelijkheden. En als iemand dat compromis aanvalt zul je het altijd verdedigen: meer zat er net in, ik heb er uit gehaald wat er voor mij in zat, ik ben er tevreden mee, etc..

Een compromis is maximale kwaliteit tegen de meest effectieve inspanning; beter kan het toch niet?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen