18 juni 2008

Ik weet niks

Ik weet niks. “Onzin”, zal mijn omgeving zeggen, “Jij weet best veel”.

Toch weet ik niks. Zeker ten opzichte van hetgeen in de wereld beschikbaar is. Neem alles wat opgeschreven is. (29 miljoen boeken in het Library of Congress, men weet gewoon niet hoeveel boeken er op de wereld zijn. Als je er elke dag één leest én de kennis ervan tot je neemt kun je van je 10e tot 80ste jaar =365*70=25.550 boeken lezen en dat is dan 0,088 % van alleen die bibliotheek. Tjeemig wat weet je dan veel!)

Of neem alle gedichten ooit geschreven.

Wanneer je dus een heel leven besteedt aan kennis vergaren bereik je maar een minuscuul topje en besef je des te meer dat je eigenlijk niks weet.

Helemaal niks.

Nou? Dat zou dan toch tot bescheidenheid moeten leiden, niet? Nederige bescheidenheid.

Niets van dat al.

In onze onbescheidenheid hebben we binnen dit "niets weten" een hiërarchie gecreëerd juist om die nietigheid te verhullen. Wie maar een beetje meer weet dan een ander.... ach, je weet hoe het werkt.

Die hiërarchie wordt doorbroken wanneer de hoger geplaatste net iets mindere onweter een verstopte afvoer heeft. Dan komt een handige klusser (lager op de ladder want in het algemeen wordt veronderstelt dat een klusser net iets meer onweet) en die klusser lost het op.

Tjeemig. Dat komt hiërarchisch niet goed uit, zonder die klusser had ik goed in de sh*t gezeten.

Ook dat is opgelost.

Ja, met geld.

Zo kan het dus dat iemand die net iets onwetender is dan velen toch hoog op de financiële ladder komt te staan. Van dubbeltje tot miljonair. We kennen allemaal wel een voorbeeld.

Het is daardoor spannend want er zijn nu twee ladders.

O, nee, er is nog een derde ladder.

Diegene die het sterkst gelooft staat bovenaan. Ik dacht dat er dit moment een paar staan te bekvechten bovenaan maar dat terzijde.

Deze ladder ontkent vaak vertikaal te zijn maar een afspraak moeten maken en in de rij staan voor een audiëntie is volgens mij toch écht vertikaal.

Komen deze drie ladders dan boven bij elkaar? Integendeel.

In het eerste geval zou er dan iemand kunnen zijn die het minst onwetend is, met het meeste bezit en het sterkste geloof. Nooit.

Het is anders.

Deze ladders ontspringen uit hetzelfde punt.

Men heeft aan het begin van die ladders nog de gelegenheid om van ladder te wisselen of nog eens opnieuw te beginnen.

Eenmaal een behoorlijk eind gevorderd op een van de ladders wordt het schier onmogelijk nog te switchen.

Wat we dan zien noemen we de (moderne?) maatschappij.

Onderin al dan niet wanhopig zoekende kiezers. Hogerop voor een groot deel mensen die óf een verkeerde keuze hebben gemaakt óf daarover twijfelen. Helemaal boven de "leiders" die nooit hun werkelijke aard durven laten zien en als ze het wel doen zijn er daaronder maar weinigen die de oprechtheid ervan herkennen.

Maar je hoeft de ladder niet op hoor. Voor een tientje weet je het geloof ik zeker. Mijn bankrekening is...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen