31 december 2012

De effecten van overbevolking



Bij een bepaalde hoeveelheid leefgebied per individu gaat alles prima. Ik ga niet bepalen hoeveel want dat zou te wetenschappelijk worden en je weet dat ik niet vanuit enige wetenschap schrijf ten hoogste uit naïviteit.



Tenslotte is de hoeveel ruimte per individu situatie afhankelijk. Op een feestje accepteer je wat minder:  zo’n beetje net tot aan je eigen cirkel van veilig voelen. Probeer maar eens uit. Ik herinner me een oud vriendje die daar altijd eerst instapte alvorens mij te vertellen wat ik waarover moest vinden. Gek hè? Zijn mening nam ik nooit over, hoe plausibel ook.

Op vakantie accepteren we tijdelijk ook andere grenzen zoals een postzegel op een populaire camping zodat je je bewust wordt van de intieme perikelen van de buren en vise versa. Of in een propvol -dus populair dus goed*- restaurant waar we rug aan rug met een copuleuze madam kunnen zitten alsof het niet uitmaakt dat je het servet er niet meer tussen kunt krijgen.

Op de snelweg weer een andere vorm van overbevolkingperikelen. Wanneer het een beetje druk wordt maakt het sommigen niet uit om op één meter afstand van je achterbumper door te blijven rijden terwijl ik me bijvoorbeeld bijzonder erger aan hen die in de veilige ruimte tussen mij en mijn voorganger een lekker plekje zien om te gaan rijden. Dan borrelt er iets chemisch in de hersenpan op.

Maar wanneer je de broodnodige afstand niet meer kunt nemen is het erger. Tussen vertrekkende fans na een voetbal wedstrijd. In de uitverkoop (de grootste winstpakker van het MKB maar dat leg ik nog wel eens uit). Op de middelste stoel van drie in de wachtkamer van de specialist voor de wat intiemere probleempjes. Tussen twee Tena-ladies fantaseer ik dan.  In je eigen tuin waar je, hoe hoog de heg ook is, altijd het gevoel hebt bekeken te worden. In je eigen familie waar, hoe groot de afstand ook is of wordt, er altijd wel één in je nek hijgt en iets van je wilt. De cyberwereld maakt afstanden irreëel, waardoor eenieder zich aan je op mag dringen waarna je de cirkel noodgedwongen weer moet beperken (openbaar, vrienden van vrienden, alleen vrienden, alleen jij) of betreffende persoon moet blokkeren. Blokkeren? In de cyberwereld dan toch, hij of zij kan zomaar aan de voordeur staan of in de stad of kroeg opduiken.

Overbevolking heeft ook als eigenschap dat de hoeveelheid rommel per vierkante of kubieke eenheid toeneemt. Voor bepaalde zaken zie je dat gewoon en voor andere zaken sluipt het erin.


De zichtbare zaken zijn de weggegooide fris of bierblikjes in het plantsoen die zichtbaar worden wanneer de bladeren vallen bijvoorbeeld  maar de onzichtbaar blijvende zaken zijn de kwaliteit van onze ingeademde lucht. Fijnstof, gassen en dampen afkomstig van bijvoorbeeld lijmen. Een nieuwe auto ruikt toch altijd zo lekker? Nou eigenlijk puur gif dus. Maar wanneer je het niet ruikt is het dan niet gevaarlijk? Ik weet dat niet maar ik weet wel dat bij meer mensen per eenheid er ook meer van dit soort zaken gaan spelen in lucht en water, in hoofd en hart.

Is er een oplossing? Op het eerste gezicht zou je zeggen: ga dan maar in minder bevolkte gebieden wonen. Voor die eenling is dat wel te doen maar die gebieden zijn niet voor niets minder bevolkt. Je moet er ook kunnen leven. Boodschappen doen kan niet virtueel. Ja, het bestellen wel maar de spullen moeten naar je toe. En jij moet naar je werk op een halve dag reizen afstand.

Dus niet zo gemakkelijk die oplossing. Ook de gebieden met wel veel potentie zijn al aan het vol raken dus daarheen verhuizen is uitstel van executie. En wat te denken van de Dubai achtige oplossingen?
Stedenbouwers denken daarbij eerder verticaal dan horizontaal. Verticaal is er , nog bijna, onbeperkt ruimte.


Maar is dat wel op te brengen? Juist in de dichtstbevolkte gebieden neemt de groei -van de toekomstige geld generatoren cq. belastingbetalers- af waardoor investeerders wel twee keer nadenken alvorens in zo’n verticale stad te gaan.
Stevenen we dan op een soort biologische oplossing af? Zoals meelwormen elkaar gaan verorberen wanneer het meel in het bakje op is, verpoppen maar niet weg kunnen vliegen, dus einde oefening?  Wij doen dat ontwikkeld en noemen het defensie. Het eindresultaat is hetzelfde.

Maar nog niet in 2013 hoor.

Je bent een doemdenker. De mens heeft altijd oplossingen gevonden. Toch?

De beste wensen voor nu!

* cynisch

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen